Iedereen kent wel van die mensen die het liefst het hele jaar door op reis zijn. Backpacken in Zuid-Amerika, een working-holiday in Australië… het klinkt als een droom! Toch hoor ik er regelmatig kritische opmerkingen over: hij vlucht voor zijn leven hier, hij loopt weg voor z’n problemen, het is niet de realiteit. Maar wat is dan de realiteit? Zeggen mensen zulke dingen uit jaloezie of zit er toch een kern van waarheid in?

Natuurlijk heeft iedereen een eigen reden om op wereldreis te gaan. Dit kan zijn dat je net je studie hebt afgerond en eerst meer van de wereld wilt zien. Of misschien ga je al tijden met tegenzin naar je werk en heb je eindelijk genoeg geld gespaard om wat langer op ‘vakantie’ te gaan. Of je hebt een wat mindere periode achter de rug en heel veel behoefte aan een nieuwe omgeving.
Gezien het aantal burn-outs onder jongeren en het nieuwe fenomeen de ‘quarter-life-crisis’ denk ik dat de keuze om op wereldreis te gaan, zeker niet altijd gebaseerd is op lang-leve-de-lol. We zoeken meer diepgang in ons leven. Het is een luxe dat we tegenwoordig zoveel keuzevrijheid hebben maar het maakt ons leven ook een stuk lastiger. We hebben hier in Nederland zo ontzettend veel mogelijkheden dat we door de bomen het bos niet meer zien. En dan is het soms best fijn om even afstand te nemen om de balans op te maken: waar sta ik en wat wil ik in mijn leven?

Wat is ‘de’ realiteit?
Ik weet nog goed dat ik, terwijl ik al tien maanden op reis was, twijfelde wanneer ik terug naar Nederland zou gaan. Terwijl ik nog in Thailand zat, sprak ik een vriend via Skype die zei: maar deze manier van leven is toch ook niet realistisch? Die opmerking is me altijd bij gebleven. Wat is realistisch? Die vriend was na zijn studie direct aan het werk gegaan en is op dat moment begonnen aan een succesvolle carrière. Ik heb tijdens die wereldreis vijf verschillende baantjes gehad, van schoonmaken tot horeca tot boerderij-werk, terwijl ik voor vertrek een serieuze kantoorbaan had. Mijn vrienden in Nederland kochten huizen en dachten na over kinderen. Ik sliep in stapelbedjes met 6 mensen op een kamer en keek niet verder dan een dag vooruit. Toen ik thuis kwam was mijn bankrekening weer leeg en moest ik op zoek naar een nieuwe baan. Sommige mensen noemen dat blijkbaar ‘niet realistisch’ omdat je niet voor materiële zekerheid kiest. Maar die eerste wereldreis heeft mijn persoonlijke groei een enorme boost gegeven en dat neem ik de rest van mijn leven met me mee.

Vlucht naar jezelf
Mensen die roepen dat je vlucht voor de realiteit, hebben in veel gevallen zelf nog nooit gereisd. Ik begrijp de gedachten wel want zij zien alleen maar plaatjes van mooie stranden en gezellige avonden voorbij komen. Wat zij niet zien zijn de bijzondere gesprekken en de drempels die je soms over moet om je (soms-wat-beperkte) denkpatronen los te laten. Als al je dagelijkse routines wegvallen, kom je ‘jezelf’ tegen. Dat kan zowel bevrijdend als confronterend zijn. En niet te vergeten: verslavend! It’s all about you and the world. Even geen meningen/verwachtingen van de westerse samenleving. Je leert in het moment te leven, zonder een cursus mindfulness te hoeven volgen. Vervolgens is het de kunst om dat gevoel vast te houden en bij thuiskomst niet direct terug te vallen in je oude patronen.

Reizen als therapie
Wanneer iemand een wat mindere periode achter de rug heeft kan hij er voor kiezen een tijdje op reis te gaan. Is dat dan een vlucht? Of een moderne vorm van therapie?

Mijn conclusie
Het maakt mij niet uit hoe je het noemt, als je iedereen maar in z’n waarde laat. Persoonlijk vind ik ‘vlucht’ een te negatieve lading hebben, het klinkt als een oordeel. Ik geloof er in dat iedereen z’n eigen weg te gaan heeft, of dat nu hier in Nederland is of aan de andere kant van de wereld.

Ik ga maar eens kijken waar mijn vriend en ik deze winter weer eens heen ‘vluchten’. En geloof het of niet… we hebben hier in Nederland ook een heel fijn leven! 😉

PS: ik ben benieuwd naar jullie mening. Laat je een reactie achter op Facebook of Instagram?